கதை சங்கமம் 2021

புது எழுத்தாளர்களை வரவேற்கிறோம்! New Talented Writers Welcome!!!

கார்த்திகைப் பூவே! 16

Puvana Chandrasekaran

Moderator
Staff member
கார்த்திகைப் பூவே!

அத்தியாயம் 16

பிரணவ்வின் அம்மா கூறிய பதில் நந்தினியைத் திடுக்கிட வைத்தது.

" அவங்க இல்லையே ? கிளம்பிப் போயிட்டாங்களே? இப்போது தான் பத்து நிமிஷத்துக்கு முன்னால கெளம்பினாங்க" என்று அவள் கூறி முடிப்பதற்குள் வாயிலுக்கு விரைந்தாள் நந்தினி.

" டிரைவர், சீக்கிரமா காரைக் கிளப்புங்க. வழியில் நம்ம பசங்களைப் பாத்தா
நிறுத்துங்க" என்று வாய் கட்டளையிட்டது. ஆனால் மனம் என்னவோ, " முருகன், முருகா" என்று விடாமல் அரற்றிக் கொண்டிருந்தது.

"நந்தினி, நந்தினி" என்று கூப்பிட்டுக் கொண்டே பிரணவ்வின் அம்மா, பின்னாலேயே வந்ததை கவனிக்கவேயில்லை அவளோ. அங்கிருந்து கிளம்பி அவசரமாக வெளியேறுவதிலேயே குறியாக இருந்தாள்.

" என்னங்க இது? நான் சொல்ல வந்ததைக் கூட முழுசாக் கேக்கலை. சாப்பிட கேக் கொடுக்க நினைச்சேன். அதுக்குள்ள இப்படி அவசர அவசரமாகக் கிளம்பிட்டாளே இந்த நந்தினி? " என்று புலம்பினாள் பிரணவ்வின் அம்மா.

" விடும்மா, ஏதாவது அவசர வேலை ஞாபகம் வந்திருக்கும். வீட்டிலும் வயசான மாமனார், மாமியார்! என்ன பண்ணுவாங்க அவங்க! முகத்தைப் பாக்கலயா நீ? ரொம்பவே டயர்டாத் தெரிஞ்சாங்க. காரணமில்லாம இப்படி நடந்துக்க மாட்டாங்க. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு நானே போய் கேக்கைக் கொடுத்துட்டு வரேன்" என்று பிரணவ்வின் அப்பா சமாதானம் கூறியதன் பின்னர் தான் அவளும் ஓய்ந்தாள்.

வழியில் குழந்தைகள் நடந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறார்களா என்று பார்த்துக் கொண்டே போனாள் நந்தினி. அவர்களோ கண்ணில் படவேயில்லை. வீடு போய்ச் சேர்வதற்குள் ஒரு யுகம் கழிந்தது போலத்தான் இருந்தது நந்தினிக்கு.

வீட்டை அடைந்து கதவைத் தட்டும்போது உள்ளம் அடித்துக் கொண்டே தான் இருந்தது. வந்து கதவைத் திறந்ததோ ராஜசேகர். அவனுடைய முதுகுக்குப் பின்னால் நின்றபடி, " அம்மா " என்று கத்திக் கொண்டு தலையை நீட்டினார்கள் குழந்தைகள் இருவரும். இரண்டு பேரையும் இரண்டு கைகளால் இழுத்துத் தன்னோடு சேர்த்துக் கட்டிக் கொண்டாள் நந்தினி. கண்களில் இருந்து தரதரவென்று கண்ணீர் வழிந்தது. போன உயிர் மீண்டு வந்தது போல இருந்தது அவளுக்கு.

" என்ன ஆச்சு நந்தினி? " என்று கேட்டபடி அவளுடைய கையை ஆதரவாகப் பிடித்துக் கொண்டான் ராஜசேகர்.

" சர்ஜரி நல்லபடியா முடிஞ்சுதா? நான் நெனைச்சதை விடச் சீக்கிரம் வந்துட்டீங்களே? ” பதிலைச் சொல்லும் போது தன் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்துவதில் வெற்றி கண்டிருந்தாள் நந்தினி.

" எதிர்பார்த்ததை விட ஸ்மூத்தாப் போச்சு. சீக்கிரமா முடிஞ்சதும் சந்தோஷமா வீட்டுக்குக் கிளம்பினேன். வர வழியில் பிரணவ் வீட்டைப் பாத்ததும் இன்னைக்கு அங்கே பர்த்டே பார்ட்டி இருக்குங்கறது ஞாபகம் வந்தது. அப்படியே அங்கே இறங்கிக் குழந்தைகளையும் கையோடக் கூட்டிட்டு வந்தேன். ஆமாம், நீ ஏன் இவ்வளவு டென்ஷனோட இருக்கே? ”

" சொல்லறேங்க, நீங்க எப்போ வரப் போறீங்கன்னு காத்துட்டு இருந்தேன்” என்று கூறியபடி சித்ராதேவியைப் பார்க்க, அவரும் புரிந்து கொண்டு குழந்தைகளை உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். நந்தினி தனக்குத் தெரியவந்த தகவலை அவனிடம் எடுத்துக் கூறினாள்.

" இவ்வளவு தானா? இதுக்காவா இவ்வளவு டென்ஷனாகறே? இந்த ஊரில் நுழைஞ்சு அவனால எதுவும் செய்ய முடியாது. ஊர்மக்கள் எல்லாருமே நம்ம பக்கம் தான். அவனை எல்லாருக்கும் அடையாளம் தெரியும். யாராவது பாத்தாங்கன்னா உடனே நம்ம கிட்டச் சொல்லிடுவாங்க. கவலைப்படாதே. நாளைக்கே ஹாஸ்பிடல் செக்யூரிட்டி சீஃப் கிட்டப் பேசி வீட்டுக்கும் தனியா செக்யூரிட்டி போடச் சொல்லறேன். குழந்தைகளைத் தனியா எங்கயும் அனுப்ப வேணாம். அவனோட முக்கிய குறிக்கோள் கோயில் நகைகளை எப்படியாவது அபகரிக்கணுங்கறது தான். அதை இப்போ அவனால செய்ய முடியாது. நகைகளை இப்போதைக்கு பேங்க் லாக்கரில் இருந்து எடுக்க வேணாம். கரெக்டாத் திருவிழா ஆரம்பிக்கறதுக்கு முதல் நாள் எடுத்துட்டு வந்தாப் போதும்" என்றெல்லாம் அவன் சொல்லச் சொல்ல நந்தினியின் மனம் அமைதியடையத் தொடங்கியது. உடை மாற்றிக் கொண்டு சாப்பாட்டு அறைக்கு வந்தபோது பழைய நந்தினி மீண்டு வந்திருந்தாள்.

" பசங்களா, சாப்பிட வரீங்களா? சாப்பிட்ட உடனே தூங்கப் போகலாம். வாங்க”

" பசிக்கவேயில்லைம்மா. பார்ட்டில சாப்பிடதே வயறு ரொம்பியிருக்கு" என்று சரண்யா சொல்ல, சரவணனும் தலையசைத்தான்.

" அப்படியா, சரி, ரூமுக்குப் போய் ஸ்கூல் பேக்கை செட் பண்ணி வைங்க. ஹோம் வொர்க் ஏதாவது இருக்கா? ”

" இல்லைம்மா. பார்ட்டிக்குப் போறதுக்கு முன்னாடியே முடிச்சுட்டோம்"

" ஓகே குட். ரூமுக்குப் போங்க. அம்மா சாப்பிட்டுட்டு உங்களுக்குப் பால் கொண்டு வரேன் ”

" அம்மா, இன்னைக்குப் புதுக்கதை சொல்லணும். கதையைக் கேட்டுட்டுத் தான் தூங்குவோம்” என்று திட்டவட்டமாகச் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினாள் சரண்யா.

" சரியான ராக்ஷஸி. சொன்னாச் சொன்னது தான்” என்று சிரித்தான் ராஜசேகர்.

" அழகான ராக்ஷஸி" என்று திருத்தினாள் நந்தினி.

" என்ன இது? ரெண்டு பேருமாச் சேந்து குழந்தையைப் போய் ராக்ஷஸி, கீக்ஷஸின்னு சொல்லிட்டிருக்கீங்க. நம்ம வீட்டு தேவதை அவ. பொண் குழந்தைகளைத் திட்டவும் கூடாது. அடிக்கவும் கூடாது. பொண்ணைப் போற்றி வளக்கணும்னு இல்லை பெரியவங்க சொல்லிருக்காங்க. வடக்கில் பெண் குழந்தைகளை தேவியின் குழந்தை ரூபம்னு சொல்வாங்க. அவங்க நம்ம காலில் விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கறது கூடத் தப்புன்னு சொல்வாங்க. நீங்க ரெண்டு பேரும் என்னடான்னா என் செல்லப் பேத்தியைச் சந்தடிச்சாக்கில் ராக்ஷஸின்னு சொல்லறீங்களே? " என்று சித்ரா தேவி கடிந்து கொண்டார்.

" அம்மா, நீங்க அவளுக்கு அநியாயத்துக்குச் செல்லம் தரீங்க. இனிமே உங்க எதிரில் அவளை ஒரு வார்த்தை நான் சொல்லமாட்டேன். என்னைத் தற்போதைக்கு மன்னிப்பு விட்டுருங்க" என்று காதைப் பிடித்து மன்னிப்பு கேட்டான் ராஜசேகர்.

" சரி, ரூமுக்குப் போங்க. நான் இதோ பின்னாலயே வரேன் ” என்று சொல்லிக் குழந்தைகளை அனுப்பிவிட்டு, மாமியார், மாமனார் பக்கம் திரும்பினாள்.

" நந்தினி, நீ ரொம்ப மனசு கலஙகிப் போலிருக்கே. வா, இங்கே, என் பக்கத்துல ஒரு நிமிஷம் உக்காரு” என்று பிரியத்துடன் பேசிய சித்ரா தேவி, அவளைத் தன்னருகில் உட்கார வைத்து தன் தோளோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டாள்.

"அகரமும் ஆகி அதிபனும் ஆகி அதிகமும் ஆகி – அகமாகி
அயனெனவாகி அரியெனவாகி அரனென வாகி – அவர் மேலாய்
இகரமும் ஆகி இவைகளும்ஆகி இனிமையும் ஆகி – வருவோனே
இருநில மீதில் எளியனும் வாழ எனதுமுன் ஓடி – வரவேணும்

மகபதி ஆகி மருவும் வலாரி
மகிழ் களி கூரும் – வடிவோனே
வனமுறை வேடன் அருளிய பூஜை மகிழ் கதிர்காமம் உடையோனே
செககண சேகு தகுதிமி தோதி திமி என ஆடு – மயிலோனே
திருமலிவான பழமுதிர்ச்சோலை மலை மிசை மேவு – பெருமாளே”

என்ற திருப்புகழை மெல்லிய குரலில் சித்ராதேவி பாட நந்தினியும் சேர்ந்து கொண்டாள். திருப்புகழைப் பாடி முடித்ததும் நந்தினியின் மனம் அமைதியடைந்தது.

" திருப்புகழின் மகிமையே தனி தான் " என்றாள் நந்தினி.

" ஏம்மா நந்தினி, நீ ஏன் அருணகிரிநாதர் வரலாற்றை எடுத்து வாசிக்கக்கூடாது? எத்தனையோ கஷ்டங்களை வாழ்க்கையில் எதிர்கொண்டு எல்லாத்தையும் கடந்து பக்தியில் தன்னைத் தொலைத்தவராச்சே அவர்? அவரோட கதையைப் படிச்சாலே மனசுல துணிச்சல் தானா வந்துடும். குழந்தைங்க கூட உன் கிட்டப் புதுக்கதை கேட்டாங்க இல்லையா? அருணகிரிநாதர் கதையைச் சொல்ல ஆரம்பி. ஒரே கல்லில் ரெண்டு மாங்காய்” என்று சித்ரா தேவி சொல்ல, அதை நல்ல யோசனை என்று நந்தினி ஏற்றுக் கொண்டாள்.

" அம்மா, ஆனா இந்தக் கதையைக் குழந்தைகள் கிட்ட சொல்லறதுல ஒரு சின்னச் சிக்கல் இருக்கும்மா. அவர் இளம் வயசுல போகக் கூடாத இடமெல்லாம் போயிப் பெரிய தப்பெல்லாம் செஞ்சு உடம்பையும் மனசையும் கெடுத்துகிட்டாரே? அதெல்லாம் பத்திக் குழந்தைங்க கிட்டப் பேச முடியாதே? "

" அதெல்லாம் பத்தி விலாவாரியாக எதுக்குச் சொல்லணும்? அவர் பண்ணின தப்பை எல்லாம் ஆனானப்பட்ட முருகனே மன்னிச்சு அவரை பக்தரா ஏத்துகிட்டு அவர் பாடறதுக்கு முதல் அடி எடுத்துக் கொடுத்துருக்காரு. முருகனின் செல்லப்பிள்ளை அந்த மகான். சின்ன வயசுல ஏதோ தப்பு செஞ்சுட்டுத் திருந்தினாருன்னு சொல்லி முடிச்சுரேன் போதும் " என்று சித்ராதேவியே அவளுடைய பிரச்சினைக்குத் தீர்வும் சொல்லிவிட்டார். அதுவும் சரியாகவே பட்டது நந்தினிக்கு. குழந்தைகளின் அறைக்குச் சென்றபோது அவளுடைய மனம் நன்றாகத் தெளிந்திருந்தது.

அருணகிரிநாதர் பற்றிய கதையைக் குழந்தைகளுக்குச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள். பிறந்தநாள் விழாவில் நன்றாக ஓடியாடி விளையாடிக் களைத்துப் போயிருந்த குழந்தைகள் விரைவிலேயே தூங்கிப் போனார்கள்.

பெருமூச்சுடன் எழுந்த நந்தினி, தங்கள் அறைக்கு வந்தாள். ராஜசேகரும் அவளுடன் பேசுவதற்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தான்.

" என்ன நந்தினி, ரொம்ப டென்ஷனோட இருந்தே போல இருக்கே? " என்று ஆரம்பித்தான்.

" ஆமாங்க, கரிகாலன் ஃபோன் பண்ணித் தகவல் சொன்னாரு. அதைக் கேட்டதில் இருந்து பதட்டமாகவே இருந்தது. வீட்டுக்கு வந்தவுடனே குழந்தைகளைக் கூப்பிடப் போனேன். அங்கே அவங்க இல்லைன்னதும் பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி வழியெல்லாம் தேடிட்டே வந்தேன்”

" கூல் நந்தினி. ரொம்ப பயப்படாதே. எவ்வளவோ பெரிய பிரச்சினையைத் தனியா சமாளிச்சிருக்கே. அதுவும் நான் கூட உனக்கு உதவி செய்யாமல் ஒதுங்கி நின்ன நேரம் அது. இப்போ ஏன் இவ்வளவு பயப்படறே? " என்று உண்மையான கரிசனத்துடன் பேசினான் அவன்.

" புரியுதுங்க. எனக்கு ஏதாவது பிரச்சினைன்னாத் துணிச்சலா எதிர்கொண்டு போராட முடியும் என்னால. ஆனா அதுவே குழந்தைகளுக்கு ஆபத்துன்னு நினைச்சாலே உடம்பு நடுங்குது. மனசில் தைரியம் கொஞ்சம் கூட எட்டிப் பார்க்க மாட்டேங்குது. நான் என்ன பண்ணுவேன்? "

" எனக்குப் புரியலை? அபிராஜ் தப்பிச்சதும் குழநதைகளுக்கு ஆபத்து வரும்னு நீ ஏன் நெனைக்கறே? அநாவசிய பயத்தைத் தூக்கி எறி. அவனால் ஒண்ணும் பண்ண முடியாது " என்று ராஜசேகர் ஆறுதலாகப் பேசிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் ராஜசேகரின் மொபைல் சிணுங்கியது.

மனைவிக்கு அறிவுரை சொல்லிக் கொண்டிருந்தவன், கைப்பேசியில் வந்த தகவலைக் கேட்டுத் தானே ஆடிப் போனான். நந்தினியின் பயம் எவ்வளவு நியாயமானது என்று அவனுக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது.


தொடரும்,

புவனா சந்திரசேகரன்.

 
Top