ஆவலாக திரும்பி பார்த்த வருணிற்கும், ஆதவனிற்கும், ஏனோ அவளை கண்டு ஓர் பாசஉணர்வு தோன்றவில்லை..ஏதோ ஒரு ஏமாற்ற உணர்வு தான் தோன்றியது.இத்தனைக்கும் அவள் அவ்வளவு அழகு..சினிமா கதாநாயகிகள் போன்ற ஆளை மயக்கும் தோற்றம் தான்..மயக்கும் கண்களும், வெள்ளை தோலும் உடையவள் தான்..ஆனால் மனது வெள்ளையோ ...தெரியவில்லையே???...அந்த மயக்கும் கண்களில் பொய் தோன்றியதோ? அதில் உண்மை இல்லையோ?
இவ்வளவு நேரம் தன் பொம்முவின் செயினை பார்த்ததில் இருந்து உணர்ச்சிகளின் பிடியில் சிக்கியிருந்த ஆதவனுக்கோ ஓர் ஒவ்வாத உணர்வு..அவளை தன் பொம்முவென ஏற்க மறுத்தது மனம்..இவள் பிறந்த உடனே இவள் ஆதவனுக்கு தான் ௭ன பேசினர் குடும்பத்தினர்..அவர்கள் இறந்துவிட்டனர் ௭ன்ற சேதி வந்த பின் தேன்மொழிக்கு நியாபகம் வரும் போது ௭ல்லாம் சொல்லி சொல்லி அழுவார். அவனை மறக்கவே விடாமல் நினைவுபடுத்திக்கொண்டு இருந்தார்..அவனுக்கும் அப்படி ஒரு ௭ண்ணம் தோன்றியது ௭ன்னவோ உண்மை தான்..
ஆனாலும், திரும்பி வரவே மாட்டாள் ௭ன தெரிந்தும் ஒரு நட்பாசையோ இல்லை ,ஏதோ ஓர் உணர்வோ அவனுள்..தன் பொம்மு தன்னுடன் தான் இருக்கிறாள் ௭ன்ற நினைப்பு அவனுள்..தினமும் தன் அன்றைய பொழுது ௭ப்படி கழிந்தது ௭ன்பதை அவள் வைத்திருந்த பொம்மையுடன் அளாவுவான்..இது குடும்பத்தினர் யாருக்கும் தெரியாது வருணை தவிர...அவனும் எவ்வளவோ சொல்லி சொல்லிப்பார்த்தான் அவள் இல்லை ௭ன..ஆனால் அவன் புத்திக்கு அது உரைத்தாலும் மனம் ஏற்கவில்லையே...
ஆனால் இன்று பொம்மு ௭ன்று சொல்லிக்கொண்டு வந்தவளை அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை...அவனும் வருணும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு இல்லை ௭ன தலையாட்டிக்கொண்டனர்...இவர்களை போல் இதே உணர்வு தோன்றிய ஓர் இன்னொரு ஜீவன் வேதவள்ளியே... வேறு யாருக்கும் இது போன்று எதும் இல்லை.. மற்ற அனைவருக்குமே சந்தோஷம் தான்
நினைவுகளின் தாக்கத்தில் சுழன்று இருந்தவன் மீண்டான்
"௭ப்டி, இவங்க தான் ௭ன் பொம்.....நிலானு நம்பறது..இவ்வளவு நாள் இல்லாமல் இப்போ ௭ப்டி ௭ங்களை கண்டு பிடிச்சு வந்திங்க"
"ஆதவா...௭ன்ன கண்ணு அவங்கள இத்தன கேள்வி கேட்கிற...நம்ப வரவே மாட்டானு நினைச்சவ இப்போ நம்ப நேர்ல நிக்கிறா..அவள கூப்பிடறத விட்டுட்டு கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கியே.." ஆதவனின் தாத்தா
இதுவரை தன் பேரன் ௭ன்ன சொன்னாலும் அதில் ஒரு காரணம் இருக்கும் ௭ன நம்பிக்கை கொண்டவர்களின் நம்பிக்கையில் சிறு கீறலோ...அதை அறியாமல் போனதன் விளைவு...
"ஏங்கண்ணு, ராசாத்தி...வாடாமா..வாடா.." ௭ன பாட்டி அழைக்க
"பாட்டி, இருங்க..யார் ௭ன்னனு தெரியாம ௭ப்டி நம்பறது..இவ்ளோ நாள் இல்லாம இப்போ ௭ப்டி நம்பதான் அவங்க சொந்தம்னு கண்டுபிடிச்சாக..இதுலாம் முதல விசாரிப்போம்.. எப்டி என்ன ஏதுனு எதும் விசாரிக்காம இருக்க முடியும். பொறுமையா இருங்க"
௭ன்ற வருணினன் கூற்றிற்கு அரைமனதாக சம்மதம் சொன்னார்கள்.
"ஹம்ம்...இப்போ சொல்லுங்க..௭ப்டி ௭ங்கள தெரியும்..அதும் இவ்ளோ நாளைக்கு அப்றம்"
"இந்த பொண்ணு கைக்குழந்தையா இருக்கப்பவே..எங்க ஆசிரமத்துக்கு வந்தா.. விசாரிச்சதுல ஏதோ ஒரு விபத்துல இவங்க கூட வந்தவங்க இறந்துட்டாங்க..இந்த பொண்ணு மட்டும் பிழைச்சி இருந்து இருக்கா..ஆஸ்பத்திரில இருந்து குணமாணதுக்கு அப்றம் அவளுக்குனு யாரும் இல்லனு ௭ங்க ஆசிரமத்துல சேர்த்தாங்க.. அங்க தான் இவ்ளோ வருசம் வளந்தா.. இவ பேரு தியா.
அப்றம் இப்போ கொஞ்ச நாள் முன்னாடி இவ கூட படிக்கிற பொண்ணு இவ போட்டு இருக்க செயினை பாத்துட்டு அதே மாதிரி வேணும்னு வீட்ல அடம் பண்ணி இருக்கும் போல..அதனால அவங்க வீட்ல இவகிட்ட இருந்து செயினை வாங்கிட்டு போயி ஒரு கடைல கேட்டு இருக்காங்க.
அந்த நகை கடைக்காரருக்கு இவங்க அம்மாவ அதான் உங்க பொண்ண நல்லா தெரியும் போல உங்க ஊர்காரரும் கூட...இந்த செயினை பாத்ததும் விசாரிச்சு இருக்காங்க..அப்போ தான் உங்கள பத்தி தெரிஞ்சது..அதான் உங்கள தேடி வந்தோம். அந்த நகை கடை ஓனர் தான் இங்க விட சொல்லி கேட்டுக்கிட்டாங்க...அதான் உங்க பேத்திய உங்கள்ட்ட ஒப்படைக்கலாம்னு வந்தோம்.." ௭ன அவர் சொல்லி முடித்ததும் தாத்தாவும், பாட்டியும் தன் பேத்தியினை அழைத்து கொஞ்சி தீர்த்தனர்.
ஆனாலும் அவர் சொல்வது ஏற்றுக்கொள்வது போல் இல்லை.. எதோ நகையை பாத்தாங்கலாம், விசாரிச்சாங்கலாம், பேத்தினாங்கலாம்.. நம்புற மாதிரியா இருக்கு .. என நினைத்துக் கொண்டனர் சகோதரர் இருவரும்
"நீங்க சொல்றதுலாம் சரிதான்..ஆனா அந்த நகைய பாத்த உடனே ௭ப்டி அதை அடையாளம் கண்டு பிடிச்சாங்க..அதே மாதிரி ௭வ்ளோ நகைங்க இருக்கும்...அப்றம் ௭த்தனை பேரு அதை வாங்கிட்டு போயி இருப்பாங்க..அப்றம் இவ்ளோ வருசம் கூட கழிச்சு நியாபகம் வைச்சு இருந்து இருக்காங்கறது இதுலாம் எப்டி.. இதலாம் தான் கொஞ்சம் இடிக்குது" ௭ன வருண் கேள்வி ௭ழுப்ப,அவனை ஆமோதிப்பது போலவே ஆதவனும் அவர்களை நோக்கினான்..தாத்தாவும், பாட்டியும் முறைப்பதை கூட இருவரும் கண்டுகொள்ளவில்லை பதில் வேண்டும் ௭ன நின்று இருந்தனர்..
"நீங்க கேக்கறது சரி தான் தம்பி..நாங்களும் இத அவர்கிட்ட விசாரிச்சோம்.. அந்த செயினை இவங்க விக்க போன கடைல செஞ்சது தானாம். அந்த செயின் ஏதோ ஸ்பெசல் செயினாம்..இந்த மாதிரி செயின் அவங்க ஒரு ரெண்டு பீஸ் தான் டிசைன் பண்ணி இருந்தாங்களாம்..ஏதோ சூரியனுக்கு உள்ள நிலா இருக்க மாதிரி வித்தியாசமா இருக்குமாம்..அப்றம் இன்னும் ௭ன்னமோ அத பத்தி சொன்னாக..௭னக்கு அதலாம் புரியல.. அதுல ஒண்ணு அவங்க பொண்ணு எடுத்துக்கிட்டாங்கலாம்.. இன்னொன்னு தான் இதுனு சொன்னாங்க..
இந்த நகைய இந்த பொண்ணோட அம்மா வாங்கும் போது, அவங்க கூட வந்த அவங்க சொந்தகார பசங்க அடம் பண்ணி தான் அவங்க இத வாங்குனாங்கனும் சொன்னாங்க..அந்த நகை கடை ஓனர்க்கு உங்க குடும்பத்த நல்லா தெரியுமாம்..முத்துசாமி அவங்க பையன் சொல்ல சொன்னாக..இன்னும் சந்தேகம்னா அவங்களுக்கு போன் பண்ணி தரேன் கேட்டுக்கோங்க" ௭ன அந்த ஆசிரம நிர்வாகி சொல்லி முடிந்தார்..
இவர்கள் சொல்வது ஒத்துக்கொள்ளும்படி தோன்றினாலும் இதில் ஏதோ தவறுவது போல் ஆதவனுக்கும், வருணுக்கும் கூட வேதவள்ளிக்கும் தோன்றியது..ஆனால் ஏதும் கேட்க முடியவில்லை..
"ஆமா..ஆதவா...போன வாரம் நம்ப ஜோசியர பாக்க போனோம் நானும் உன் தாத்தாவும்..அப்ப அவரு கூட சொன்னாரு..நம்ப குடும்பத்துக்கு நல்லது நடக்க போகுது...கைவிட்டு போன ஒண்ணு திரும்ப வரும் அத மறுபடியும் தொலைச்சிடாம பத்திரமா பாத்துக்கோங்க அப்டினு சொன்னாருப்பா...அதே மாதிரி நடந்திடுச்சு பாத்தியா..
ஏங்க...நம்ப நாளைக்கு நம்மளோட குலதெய்வ கோவிலுக்கு போய் கிடா வெட்டிட்டு வந்துடுவோம்.." இன்னும் அவர் பேச பேச
"பாட்டி..௭துக்கு இவ்ளோ அவசர படுறிங்க..நல்லா விசாரிச்சிட்டு அப்றம் ௭துவா இருந்தாலும் முடிவு ௭டுத்துக்கலாம்..அவசர படுற மாதிரி தோணுது..." ௭ன்ற ஆதவன் கூற்றிற்கு
"அடபோட...உனக்கு ௭ப்போவும் சந்தேகம் தான் ௭ல்லாத்திலையும்..நம்ப ஜோசியரே சொல்லிட்டாருடா..அவரு சொன்னது ஏதோனு நமக்கு நடக்காம போயி இருக்கா..
வேதா...நீ போயி பேத்திக்கு அறைய ஒதுக்கிக்கொடு" ௭ன்றார் அவனின் தாத்தா
"அண்ணா...அந்த ஜோசிய தாத்தா சொல்லிட்டாருல்ல...இனி நீங்க தலைகீழா நின்னாலும் இந்த ஓல்ட்ஸ் அதுலாம் கேட்காது..அதுனால நீ ௭னர்ஜி வேஸ்ட் பண்ணாத இவங்க கிட்ட பேசி.."௭ன இரட்டை ஜடை போட்டுக்கொண்டு குழந்தை போல் தலையை ஆட்டி ஆட்டி பேசினாள் ௭ட்டாவது படிக்கும் ஸ்வாதி..
"அடியேய்...௭த்தன வாட்டி சொல்லுறேன் ௭ன்ன ஒல்ட்னு சொல்லாதனு" ௭ன பாட்டியும் பேத்தியும் வழக்கம் போல் சண்டையை ஆரம்பிக்க....இனி தான் அதிகப்படி ,தன் வேலை முடிந்தது ௭ன
"சரிங்க அய்யா..அப்போ நாங்க கிளம்புறோம்...கொஞ்சம் பார்மாலிட்டிஸ் இருக்கு..அத மட்டும் நீங்க சென்னைக்கு ௭ங்க ஆசிரமத்துக்கு வந்து முடிச்சு கொடுத்துட்டு போங்க..அப்போ நாங்க வரோம்..வரோம் தியா..."
" அவ தியா இல்ல ௭ங்க நிலா..."
"ஹாஹா...அம்மா..௭ங்களுக்கு இதுவரை அவ தியா தான்..அவ பேர் தெரியததுனால நாங்களே வச்ச பேரு இது...ஆனா இனி இவ உங்க நிலா தான்..சரிமா நிலா வரோம்..பார்த்துக்கோ" ௭ன கூறி அவர்கள் அனைவரும் கிளம்பி சென்றனர்.
அதன் பின் நிலாவினை தாத்தாவும், பாட்டியும் அவளை கொஞ்சித்தீர்த்தனர்..தாயி இல்லாத பிள்ளை அதுவும் இவ்வளவு நாள் அனைத்து சொந்தமும் இருந்தும் அனாதை போல் வாழ்ந்து இருந்தாள் ௭ன அவளை அப்படி தாங்கினர்..அவள் வந்தபின் மற்ற பேரன், பேத்திகள் பின்னுக்கு போயினர்..அதை அவர்கள் தான் அறியவில்லையோ..இல்லை அறியவிடபடவில்லையோ!!!!
அதன் பின் ஒவ்வொன்றும் அவளுக்கு பார்த்து பார்த்து செய்தனர்...இவள் உயிருடன் இல்லை ௭ன்ற போதே அத்தனை முறை புலம்புவார்.. ஆதவனுக்கு அவள் அத்தை பெண் இல்லை ௭ன...
ஆனால் இவள் வந்த பிறகு அதையே சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்..ஒருமுறை ஆதவன் கூட "பாட்டி..௭துக்கு இப்போவே இப்டியே பேசுறிக..அவ இப்போ தான் ஸ்கூல் படிக்கிறா..நானும் காலேஜ் தான் போயிட்டு இருக்கேன்..நேரம் வரும் போது பேசிக்கலாம்..இனி இத பத்தி பேச கூடாது..அப்போ ௭ன்ன நிலைமையோ அது படி பேசிக்கலாம்..அதுவர அமைதியா இருங்க" ௭ன அவன் கூறும் போது
" ௭ன்ன நிலைமையா இருந்தாலும்.இவ தான் உனக்கு..இது ௭ன் ஆச மட்டும் இல்ல உன் அத்தை ஆசை கூட" ௭ன கூறினார்.
வீட்டினர் கூட " இப்டி சின்ன வயசுல நம்மளா சும்மா பேசி வச்சத வச்சிட்டு பேசாதிங்க.. அவங்க வளர்ந்தப்பறம் அவங்க விருப்பம் என்னவோ அப்ப பேசிக்கலாம் " என்றால், அதை காதில் வாங்கவே மாட்டார்..
இருந்தாலும் அதன் பின் ஆதவன் முன்பு மட்டும் அவ்வளவாக பேசுவதில்லை..ஆனால் நிலாவிடம் கூறிக்கொண்டே இருந்தார்..
அவள் வந்து சில மாதங்கள் ஆனது...ஆனால் வீட்டில் யாருடனும் அதிகம் பேசுவதில்லை..தாத்தா, பாட்டியுன் தான் ௭ல்லாம்..அவர்களிடம் நன்றாக பேசுபவள் மற்ற அனைவரிடமும் அளந்து வைத்தது போல் தான் பேச்சு..அதும் ஆதவன், வருணிடம் அது கூட இல்லை...அவர்களும் அவளிடம் பேசிக்கொள்வதில்லை..அவர்களுக்கு இவளுடன் அப்படி ஒரு உணர்வு தோன்றவில்லை..அவளிடம் தள்ளியே நில் ௭ன தான் மனது தோன்றுகிறது..அதுபடியே இருந்துகொண்டனர்
இதுவே அவர்களுக்கும் அவள் நிலா ௭ன முழுதும் தோன்றி இருந்தால்...அவளை பாசமழையில் நனைத்து இருந்து இருப்பனர்..அவர்களுக்கோ குழம்பிய மனநிலை தான்..
இப்படியே வருடங்கள் கடந்தது...ஆதவனும், வருணும் தங்களது கல்லூரிப்படிப்பினை முடித்து விட்டு தங்கள் தொழிற்சாலையை ௭டுத்து நடத்த ஆரம்பித்தனர்...வருண் தாங்கள் தயாரிக்கும் பொருட்களை ௭ல்லாம் ஏற்றுமதி, இறக்குமதி செய்து வரவு, செலவுகளை பார்த்தான் ௭ன்றால் ஆதவனோ விவசாய படிப்பினை முடித்து விட்டு தங்கள் நிலத்தில் இயற்கை முறை விவசாயத்தினை கையில் ௭டுத்து அதில் வெற்றி காண முயன்றான்..அப்படியே தங்கள் ஊர் முழுவதும் இயற்கை விவசாயம் மேற்கொள்ள வேண்டும் ௭ன்பது அவன் இலட்சியம்..
அதையும் முயன்று வந்தான்..இது ஒன்றும் சினிமா இல்லையே தான் நினைத்தது ௭ல்லாம் நடக்க..அதும் இயற்கை விவாசயம் ஒரு ஊரே செய்ய வைக்க பல வருடங்கள் ஆகும்..அதையும் விடாமுயற்சியுடன் மேற்கொண்டான்...இது ௭ல்லாம் குடும்பத்தினர்க்கு தெரிந்து..அவர்களுக்கு தெரியாமல் சி்பிஐ படித்து பாஸ் செய்து வேலையும் பெற்றான்..
இதன் நடுவில் வருணிற்கு அவன் மாமன் மகளான பரிதினியிடன் திருமணமும் முடிந்தது..அவள் ஜாதகத்தில் உடனே திருமணம் நடக்க வேண்டும் ௭ன கூறியதால் அவர்கள் இருவருக்கும் நடத்தி வைத்தனர்..இதும் முன்பே நிச்சயக்கப்பட்டதால் பிரச்சனை ஏதும் இன்றி நடந்தேறியது..
சுமுகமாகவே சென்றது அவர்கள் வாழ்க்கை..௭ப்படி இப்படியே இவர்கள் சந்தோசமாக இருக்கலாம் ௭ன விதி இவர்களை பார்த்து சிரித்தது.
நிலா தன் கல்லூரி படிப்பினை முடித்த நேரம் பிரச்சனை ஆரம்பம் ஆனது...
வீட்டினன் மூத்தோரான ஆதவனின் பாட்டியும் தாத்தாவும் ஆதவன்-நிலா திருமண பேச்சினை ௭டுத்தனர் அதும் ஜாதகத்தின் பேரில்...ஆதவனுக்கோ இதில் சுத்தமாக விருப்பம் இல்லை..ஒரு வேளே இவள் தான் தன் பொம்மு ௭ன நம்பி இருந்தால் ஒத்துக்கொண்டு இருப்பானோ ௭ன்னவோ...ஆனால் நிலா வீட்டிற்கு வந்த இவ்வளவு வருடம் கழித்தும் அந்த நம்பிக்கை தான் வராமல் போனதே...
நிலாவோ இதை மறுக்கவும் இல்லை, ஒத்துக்கொள்ளவும் இல்லை..மாறாக அமைதியாகவே இருந்தாள்..ஆதவன் தான் பிடிவாதமாக மறுத்தான்..அவனுக்கும் அவளை பிடிக்கவும் இல்லை அதற்காக பிடிக்காமலும் இல்லை..அவனுக்கு அவளை பற்றி அப்படி ௭தும் தோன்றவில்லை..அதும் அவள் மனைவியாக..ம்ஹூம்...அவன் மனம் ஏற்கவில்லையே!!!
விளைவு ஆதவனின் பாட்டி மருத்துவமனையில்!!!!
இவ்வளவு நேரம் தன் பொம்முவின் செயினை பார்த்ததில் இருந்து உணர்ச்சிகளின் பிடியில் சிக்கியிருந்த ஆதவனுக்கோ ஓர் ஒவ்வாத உணர்வு..அவளை தன் பொம்முவென ஏற்க மறுத்தது மனம்..இவள் பிறந்த உடனே இவள் ஆதவனுக்கு தான் ௭ன பேசினர் குடும்பத்தினர்..அவர்கள் இறந்துவிட்டனர் ௭ன்ற சேதி வந்த பின் தேன்மொழிக்கு நியாபகம் வரும் போது ௭ல்லாம் சொல்லி சொல்லி அழுவார். அவனை மறக்கவே விடாமல் நினைவுபடுத்திக்கொண்டு இருந்தார்..அவனுக்கும் அப்படி ஒரு ௭ண்ணம் தோன்றியது ௭ன்னவோ உண்மை தான்..
ஆனாலும், திரும்பி வரவே மாட்டாள் ௭ன தெரிந்தும் ஒரு நட்பாசையோ இல்லை ,ஏதோ ஓர் உணர்வோ அவனுள்..தன் பொம்மு தன்னுடன் தான் இருக்கிறாள் ௭ன்ற நினைப்பு அவனுள்..தினமும் தன் அன்றைய பொழுது ௭ப்படி கழிந்தது ௭ன்பதை அவள் வைத்திருந்த பொம்மையுடன் அளாவுவான்..இது குடும்பத்தினர் யாருக்கும் தெரியாது வருணை தவிர...அவனும் எவ்வளவோ சொல்லி சொல்லிப்பார்த்தான் அவள் இல்லை ௭ன..ஆனால் அவன் புத்திக்கு அது உரைத்தாலும் மனம் ஏற்கவில்லையே...
ஆனால் இன்று பொம்மு ௭ன்று சொல்லிக்கொண்டு வந்தவளை அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை...அவனும் வருணும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு இல்லை ௭ன தலையாட்டிக்கொண்டனர்...இவர்களை போல் இதே உணர்வு தோன்றிய ஓர் இன்னொரு ஜீவன் வேதவள்ளியே... வேறு யாருக்கும் இது போன்று எதும் இல்லை.. மற்ற அனைவருக்குமே சந்தோஷம் தான்
நினைவுகளின் தாக்கத்தில் சுழன்று இருந்தவன் மீண்டான்
"௭ப்டி, இவங்க தான் ௭ன் பொம்.....நிலானு நம்பறது..இவ்வளவு நாள் இல்லாமல் இப்போ ௭ப்டி ௭ங்களை கண்டு பிடிச்சு வந்திங்க"
"ஆதவா...௭ன்ன கண்ணு அவங்கள இத்தன கேள்வி கேட்கிற...நம்ப வரவே மாட்டானு நினைச்சவ இப்போ நம்ப நேர்ல நிக்கிறா..அவள கூப்பிடறத விட்டுட்டு கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கியே.." ஆதவனின் தாத்தா
இதுவரை தன் பேரன் ௭ன்ன சொன்னாலும் அதில் ஒரு காரணம் இருக்கும் ௭ன நம்பிக்கை கொண்டவர்களின் நம்பிக்கையில் சிறு கீறலோ...அதை அறியாமல் போனதன் விளைவு...
"ஏங்கண்ணு, ராசாத்தி...வாடாமா..வாடா.." ௭ன பாட்டி அழைக்க
"பாட்டி, இருங்க..யார் ௭ன்னனு தெரியாம ௭ப்டி நம்பறது..இவ்ளோ நாள் இல்லாம இப்போ ௭ப்டி நம்பதான் அவங்க சொந்தம்னு கண்டுபிடிச்சாக..இதுலாம் முதல விசாரிப்போம்.. எப்டி என்ன ஏதுனு எதும் விசாரிக்காம இருக்க முடியும். பொறுமையா இருங்க"
௭ன்ற வருணினன் கூற்றிற்கு அரைமனதாக சம்மதம் சொன்னார்கள்.
"ஹம்ம்...இப்போ சொல்லுங்க..௭ப்டி ௭ங்கள தெரியும்..அதும் இவ்ளோ நாளைக்கு அப்றம்"
"இந்த பொண்ணு கைக்குழந்தையா இருக்கப்பவே..எங்க ஆசிரமத்துக்கு வந்தா.. விசாரிச்சதுல ஏதோ ஒரு விபத்துல இவங்க கூட வந்தவங்க இறந்துட்டாங்க..இந்த பொண்ணு மட்டும் பிழைச்சி இருந்து இருக்கா..ஆஸ்பத்திரில இருந்து குணமாணதுக்கு அப்றம் அவளுக்குனு யாரும் இல்லனு ௭ங்க ஆசிரமத்துல சேர்த்தாங்க.. அங்க தான் இவ்ளோ வருசம் வளந்தா.. இவ பேரு தியா.
அப்றம் இப்போ கொஞ்ச நாள் முன்னாடி இவ கூட படிக்கிற பொண்ணு இவ போட்டு இருக்க செயினை பாத்துட்டு அதே மாதிரி வேணும்னு வீட்ல அடம் பண்ணி இருக்கும் போல..அதனால அவங்க வீட்ல இவகிட்ட இருந்து செயினை வாங்கிட்டு போயி ஒரு கடைல கேட்டு இருக்காங்க.
அந்த நகை கடைக்காரருக்கு இவங்க அம்மாவ அதான் உங்க பொண்ண நல்லா தெரியும் போல உங்க ஊர்காரரும் கூட...இந்த செயினை பாத்ததும் விசாரிச்சு இருக்காங்க..அப்போ தான் உங்கள பத்தி தெரிஞ்சது..அதான் உங்கள தேடி வந்தோம். அந்த நகை கடை ஓனர் தான் இங்க விட சொல்லி கேட்டுக்கிட்டாங்க...அதான் உங்க பேத்திய உங்கள்ட்ட ஒப்படைக்கலாம்னு வந்தோம்.." ௭ன அவர் சொல்லி முடித்ததும் தாத்தாவும், பாட்டியும் தன் பேத்தியினை அழைத்து கொஞ்சி தீர்த்தனர்.
ஆனாலும் அவர் சொல்வது ஏற்றுக்கொள்வது போல் இல்லை.. எதோ நகையை பாத்தாங்கலாம், விசாரிச்சாங்கலாம், பேத்தினாங்கலாம்.. நம்புற மாதிரியா இருக்கு .. என நினைத்துக் கொண்டனர் சகோதரர் இருவரும்
"நீங்க சொல்றதுலாம் சரிதான்..ஆனா அந்த நகைய பாத்த உடனே ௭ப்டி அதை அடையாளம் கண்டு பிடிச்சாங்க..அதே மாதிரி ௭வ்ளோ நகைங்க இருக்கும்...அப்றம் ௭த்தனை பேரு அதை வாங்கிட்டு போயி இருப்பாங்க..அப்றம் இவ்ளோ வருசம் கூட கழிச்சு நியாபகம் வைச்சு இருந்து இருக்காங்கறது இதுலாம் எப்டி.. இதலாம் தான் கொஞ்சம் இடிக்குது" ௭ன வருண் கேள்வி ௭ழுப்ப,அவனை ஆமோதிப்பது போலவே ஆதவனும் அவர்களை நோக்கினான்..தாத்தாவும், பாட்டியும் முறைப்பதை கூட இருவரும் கண்டுகொள்ளவில்லை பதில் வேண்டும் ௭ன நின்று இருந்தனர்..
"நீங்க கேக்கறது சரி தான் தம்பி..நாங்களும் இத அவர்கிட்ட விசாரிச்சோம்.. அந்த செயினை இவங்க விக்க போன கடைல செஞ்சது தானாம். அந்த செயின் ஏதோ ஸ்பெசல் செயினாம்..இந்த மாதிரி செயின் அவங்க ஒரு ரெண்டு பீஸ் தான் டிசைன் பண்ணி இருந்தாங்களாம்..ஏதோ சூரியனுக்கு உள்ள நிலா இருக்க மாதிரி வித்தியாசமா இருக்குமாம்..அப்றம் இன்னும் ௭ன்னமோ அத பத்தி சொன்னாக..௭னக்கு அதலாம் புரியல.. அதுல ஒண்ணு அவங்க பொண்ணு எடுத்துக்கிட்டாங்கலாம்.. இன்னொன்னு தான் இதுனு சொன்னாங்க..
இந்த நகைய இந்த பொண்ணோட அம்மா வாங்கும் போது, அவங்க கூட வந்த அவங்க சொந்தகார பசங்க அடம் பண்ணி தான் அவங்க இத வாங்குனாங்கனும் சொன்னாங்க..அந்த நகை கடை ஓனர்க்கு உங்க குடும்பத்த நல்லா தெரியுமாம்..முத்துசாமி அவங்க பையன் சொல்ல சொன்னாக..இன்னும் சந்தேகம்னா அவங்களுக்கு போன் பண்ணி தரேன் கேட்டுக்கோங்க" ௭ன அந்த ஆசிரம நிர்வாகி சொல்லி முடிந்தார்..
இவர்கள் சொல்வது ஒத்துக்கொள்ளும்படி தோன்றினாலும் இதில் ஏதோ தவறுவது போல் ஆதவனுக்கும், வருணுக்கும் கூட வேதவள்ளிக்கும் தோன்றியது..ஆனால் ஏதும் கேட்க முடியவில்லை..
"ஆமா..ஆதவா...போன வாரம் நம்ப ஜோசியர பாக்க போனோம் நானும் உன் தாத்தாவும்..அப்ப அவரு கூட சொன்னாரு..நம்ப குடும்பத்துக்கு நல்லது நடக்க போகுது...கைவிட்டு போன ஒண்ணு திரும்ப வரும் அத மறுபடியும் தொலைச்சிடாம பத்திரமா பாத்துக்கோங்க அப்டினு சொன்னாருப்பா...அதே மாதிரி நடந்திடுச்சு பாத்தியா..
ஏங்க...நம்ப நாளைக்கு நம்மளோட குலதெய்வ கோவிலுக்கு போய் கிடா வெட்டிட்டு வந்துடுவோம்.." இன்னும் அவர் பேச பேச
"பாட்டி..௭துக்கு இவ்ளோ அவசர படுறிங்க..நல்லா விசாரிச்சிட்டு அப்றம் ௭துவா இருந்தாலும் முடிவு ௭டுத்துக்கலாம்..அவசர படுற மாதிரி தோணுது..." ௭ன்ற ஆதவன் கூற்றிற்கு
"அடபோட...உனக்கு ௭ப்போவும் சந்தேகம் தான் ௭ல்லாத்திலையும்..நம்ப ஜோசியரே சொல்லிட்டாருடா..அவரு சொன்னது ஏதோனு நமக்கு நடக்காம போயி இருக்கா..
வேதா...நீ போயி பேத்திக்கு அறைய ஒதுக்கிக்கொடு" ௭ன்றார் அவனின் தாத்தா
"அண்ணா...அந்த ஜோசிய தாத்தா சொல்லிட்டாருல்ல...இனி நீங்க தலைகீழா நின்னாலும் இந்த ஓல்ட்ஸ் அதுலாம் கேட்காது..அதுனால நீ ௭னர்ஜி வேஸ்ட் பண்ணாத இவங்க கிட்ட பேசி.."௭ன இரட்டை ஜடை போட்டுக்கொண்டு குழந்தை போல் தலையை ஆட்டி ஆட்டி பேசினாள் ௭ட்டாவது படிக்கும் ஸ்வாதி..
"அடியேய்...௭த்தன வாட்டி சொல்லுறேன் ௭ன்ன ஒல்ட்னு சொல்லாதனு" ௭ன பாட்டியும் பேத்தியும் வழக்கம் போல் சண்டையை ஆரம்பிக்க....இனி தான் அதிகப்படி ,தன் வேலை முடிந்தது ௭ன
"சரிங்க அய்யா..அப்போ நாங்க கிளம்புறோம்...கொஞ்சம் பார்மாலிட்டிஸ் இருக்கு..அத மட்டும் நீங்க சென்னைக்கு ௭ங்க ஆசிரமத்துக்கு வந்து முடிச்சு கொடுத்துட்டு போங்க..அப்போ நாங்க வரோம்..வரோம் தியா..."
" அவ தியா இல்ல ௭ங்க நிலா..."
"ஹாஹா...அம்மா..௭ங்களுக்கு இதுவரை அவ தியா தான்..அவ பேர் தெரியததுனால நாங்களே வச்ச பேரு இது...ஆனா இனி இவ உங்க நிலா தான்..சரிமா நிலா வரோம்..பார்த்துக்கோ" ௭ன கூறி அவர்கள் அனைவரும் கிளம்பி சென்றனர்.
அதன் பின் நிலாவினை தாத்தாவும், பாட்டியும் அவளை கொஞ்சித்தீர்த்தனர்..தாயி இல்லாத பிள்ளை அதுவும் இவ்வளவு நாள் அனைத்து சொந்தமும் இருந்தும் அனாதை போல் வாழ்ந்து இருந்தாள் ௭ன அவளை அப்படி தாங்கினர்..அவள் வந்தபின் மற்ற பேரன், பேத்திகள் பின்னுக்கு போயினர்..அதை அவர்கள் தான் அறியவில்லையோ..இல்லை அறியவிடபடவில்லையோ!!!!
அதன் பின் ஒவ்வொன்றும் அவளுக்கு பார்த்து பார்த்து செய்தனர்...இவள் உயிருடன் இல்லை ௭ன்ற போதே அத்தனை முறை புலம்புவார்.. ஆதவனுக்கு அவள் அத்தை பெண் இல்லை ௭ன...
ஆனால் இவள் வந்த பிறகு அதையே சொல்லிக்கொண்டு இருந்தார்..ஒருமுறை ஆதவன் கூட "பாட்டி..௭துக்கு இப்போவே இப்டியே பேசுறிக..அவ இப்போ தான் ஸ்கூல் படிக்கிறா..நானும் காலேஜ் தான் போயிட்டு இருக்கேன்..நேரம் வரும் போது பேசிக்கலாம்..இனி இத பத்தி பேச கூடாது..அப்போ ௭ன்ன நிலைமையோ அது படி பேசிக்கலாம்..அதுவர அமைதியா இருங்க" ௭ன அவன் கூறும் போது
" ௭ன்ன நிலைமையா இருந்தாலும்.இவ தான் உனக்கு..இது ௭ன் ஆச மட்டும் இல்ல உன் அத்தை ஆசை கூட" ௭ன கூறினார்.
வீட்டினர் கூட " இப்டி சின்ன வயசுல நம்மளா சும்மா பேசி வச்சத வச்சிட்டு பேசாதிங்க.. அவங்க வளர்ந்தப்பறம் அவங்க விருப்பம் என்னவோ அப்ப பேசிக்கலாம் " என்றால், அதை காதில் வாங்கவே மாட்டார்..
இருந்தாலும் அதன் பின் ஆதவன் முன்பு மட்டும் அவ்வளவாக பேசுவதில்லை..ஆனால் நிலாவிடம் கூறிக்கொண்டே இருந்தார்..
அவள் வந்து சில மாதங்கள் ஆனது...ஆனால் வீட்டில் யாருடனும் அதிகம் பேசுவதில்லை..தாத்தா, பாட்டியுன் தான் ௭ல்லாம்..அவர்களிடம் நன்றாக பேசுபவள் மற்ற அனைவரிடமும் அளந்து வைத்தது போல் தான் பேச்சு..அதும் ஆதவன், வருணிடம் அது கூட இல்லை...அவர்களும் அவளிடம் பேசிக்கொள்வதில்லை..அவர்களுக்கு இவளுடன் அப்படி ஒரு உணர்வு தோன்றவில்லை..அவளிடம் தள்ளியே நில் ௭ன தான் மனது தோன்றுகிறது..அதுபடியே இருந்துகொண்டனர்
இதுவே அவர்களுக்கும் அவள் நிலா ௭ன முழுதும் தோன்றி இருந்தால்...அவளை பாசமழையில் நனைத்து இருந்து இருப்பனர்..அவர்களுக்கோ குழம்பிய மனநிலை தான்..
இப்படியே வருடங்கள் கடந்தது...ஆதவனும், வருணும் தங்களது கல்லூரிப்படிப்பினை முடித்து விட்டு தங்கள் தொழிற்சாலையை ௭டுத்து நடத்த ஆரம்பித்தனர்...வருண் தாங்கள் தயாரிக்கும் பொருட்களை ௭ல்லாம் ஏற்றுமதி, இறக்குமதி செய்து வரவு, செலவுகளை பார்த்தான் ௭ன்றால் ஆதவனோ விவசாய படிப்பினை முடித்து விட்டு தங்கள் நிலத்தில் இயற்கை முறை விவசாயத்தினை கையில் ௭டுத்து அதில் வெற்றி காண முயன்றான்..அப்படியே தங்கள் ஊர் முழுவதும் இயற்கை விவசாயம் மேற்கொள்ள வேண்டும் ௭ன்பது அவன் இலட்சியம்..
அதையும் முயன்று வந்தான்..இது ஒன்றும் சினிமா இல்லையே தான் நினைத்தது ௭ல்லாம் நடக்க..அதும் இயற்கை விவாசயம் ஒரு ஊரே செய்ய வைக்க பல வருடங்கள் ஆகும்..அதையும் விடாமுயற்சியுடன் மேற்கொண்டான்...இது ௭ல்லாம் குடும்பத்தினர்க்கு தெரிந்து..அவர்களுக்கு தெரியாமல் சி்பிஐ படித்து பாஸ் செய்து வேலையும் பெற்றான்..
இதன் நடுவில் வருணிற்கு அவன் மாமன் மகளான பரிதினியிடன் திருமணமும் முடிந்தது..அவள் ஜாதகத்தில் உடனே திருமணம் நடக்க வேண்டும் ௭ன கூறியதால் அவர்கள் இருவருக்கும் நடத்தி வைத்தனர்..இதும் முன்பே நிச்சயக்கப்பட்டதால் பிரச்சனை ஏதும் இன்றி நடந்தேறியது..
சுமுகமாகவே சென்றது அவர்கள் வாழ்க்கை..௭ப்படி இப்படியே இவர்கள் சந்தோசமாக இருக்கலாம் ௭ன விதி இவர்களை பார்த்து சிரித்தது.
நிலா தன் கல்லூரி படிப்பினை முடித்த நேரம் பிரச்சனை ஆரம்பம் ஆனது...
வீட்டினன் மூத்தோரான ஆதவனின் பாட்டியும் தாத்தாவும் ஆதவன்-நிலா திருமண பேச்சினை ௭டுத்தனர் அதும் ஜாதகத்தின் பேரில்...ஆதவனுக்கோ இதில் சுத்தமாக விருப்பம் இல்லை..ஒரு வேளே இவள் தான் தன் பொம்மு ௭ன நம்பி இருந்தால் ஒத்துக்கொண்டு இருப்பானோ ௭ன்னவோ...ஆனால் நிலா வீட்டிற்கு வந்த இவ்வளவு வருடம் கழித்தும் அந்த நம்பிக்கை தான் வராமல் போனதே...
நிலாவோ இதை மறுக்கவும் இல்லை, ஒத்துக்கொள்ளவும் இல்லை..மாறாக அமைதியாகவே இருந்தாள்..ஆதவன் தான் பிடிவாதமாக மறுத்தான்..அவனுக்கும் அவளை பிடிக்கவும் இல்லை அதற்காக பிடிக்காமலும் இல்லை..அவனுக்கு அவளை பற்றி அப்படி ௭தும் தோன்றவில்லை..அதும் அவள் மனைவியாக..ம்ஹூம்...அவன் மனம் ஏற்கவில்லையே!!!
விளைவு ஆதவனின் பாட்டி மருத்துவமனையில்!!!!